Π. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
Και κατά πόσο ένα κράτος μπορεί να διατηρήσει τον έλεγχο την
ανεξαρτησία του, αλλά και τις όποιες ελπίδες ανάκαμψης της οικονομίας του, όταν
οι Μεγάλες Τράπεζες του ξεπουληθούν;
Η απάντηση είναι απλή. Δεν υπάρχει περίπτωση ανάκαμψης
της οικονομίας, εφόσον μαζί με τις τράπεζες «πωλούνται» και οι δανειολήπτες
μαζί με τις περιουσίες τους.
Πέραν της Εθνικής Τράπεζας, η Αγροτική Τράπεζα αποτελεί ένα
τεράστιο Εθνικό κεφάλαιο, καθώς στην συγκεκριμένη Τράπεζα είναι
«υποθηκευμένο» το χρέος των αγροτών της Ελλάδος, το οποίο σε περίπτωση μη
αποπληρωμής εξαργυρώνεται με κατάσχεση τεραστίων εκτάσεων γόνιμης Ελληνικής
Γης.........................
Οι Τράπεζες αποτελούν ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ μέρος της Κρατικής
και Εθνικής Οικονομίας μιας χώρας, καθορίζοντας επίσης ΑΠΟΛΥΤΑ και την
διαμόρφωση της οικονομίας της.
Μέσα λοιπόν στο γενικό ξεπούλημα της Ελλάδος στους τοκογλύφους,
οι κυβερνητικοί δοσίλογοι εθνοδότες υπάλληλοι τους, αρχίζουν πλέον να
«εκποιούν» και τον οικονομικό ΚΟΡΜΟ της χώρας, με απώτερο σκοπό της ΑΠΟΛΥΤΗ
αποδόμηση και κατάρρευση της όποιας ελπίδας για ανάκαμψη της Ελληνικής
οικονομίας.
Οφείλουμε να δούμε πια είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,
και πως οι Ελληνικές Τράπεζες θα μπορούσαν να διασωθούν, ΑΝ, την Ελλάδα
δεν κυβερνούσαν ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ και ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ επί πληρωμή
ορκισμένοι αφοσίωση όχι στην Πατρίδα, αλλά
στα ξένα αφεντικά τους.
Οι Ελληνικές Τράπεζες δεν οδηγήθηκαν στη χρεοκοπία μόνον
επειδή έκαναν «λάθη», όπως τα κυβερνητικά ανδράποδα και τα παπαγαλάκια τους θέλουν
να μας κάνουν να πιστεύουμε, αλλά βασικά λόγω του εγκληματικού PSI σε
συνδυασμό με την ύφεση που προκάλεσε ο εσκεμμένα καταστροφικός χειρισμός της
κρίσης του χρέους εκ μέρους των κυβερνήσεων των ξεπουλημένων.
Πρέπει λοιπόν να δούμε το όλο θέμα και από μια άλλη
εντελώς διαφορετική οπτική «γωνία».
Πριν μπω σε λεπτομέρειες, οφείλω να καταστήσω σαφές, ότι αν
επανέρχονταν εκείνες οι καταθέσεις, οι οποίες «φυγαδεύτηκαν» στο εξωτερικό
οι οποίες ανέρχονται γύρω στα 100 δις €, όπως επίσης εάν υπήρχε η ελάχιστη διάθεση
εκ μέρους των κυβερνητικών υπάνθρωπων της διαπλοκής να επιστρέψει η Ελλάδα
στην ανάπτυξη, αφενός μεν οι τράπεζες θα έπαυαν να έχουν τόσο μεγάλες
ανάγκες χρηματοδότησης από την ΕΚΤ, αφετέρου θα σταματούσαν οι «υπερβολές» με
το ποσοστό των επισφαλειών στους ισολογισμούς τους (κόκκινα δάνεια).
Αυτό θα συνέβαινε στην πράξη και απολύτως
«αξιωματικά», καθώς η χώρα μας δεν χαρακτηρίσθηκε ποτέ από μία
φούσκα ακινήτων του μεγέθους της Ισπανίας, της Ολλανδίας ή
της Ιρλανδίας, ενώ και τα δάνεια των τραπεζών ήταν της τάξης του 110% του
ΑΕΠ, όταν σε άλλες χώρες ήταν και είναι κατά πολύ υψηλότερα.
Παράλληλα, η διαδικασία της «απομόχλευσης» ΘΑ
ΑΝΤΙΣΤΡΕΦΟΤΑΝ, με αποτέλεσμα να αυξανόταν ραγδαία η κερδοφορία των τραπεζών,
επομένως δεν θα χρειαζόταν να
«αφελληνισθούν» και να ξεπουληθούν.
Για κάθε ενδιαφερόμενο υπάρχει και σχετικός πίνακας, από τον
οποίο φαίνεται η υπερβολή στις αποτιμήσεις τους – με δεδομένα τα τεράστια
περιουσιακά στοιχεία πολλών από αυτές, την ισχύ τους σε άλλες χώρες όπως η Α.
Ευρώπη κλπ.
Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο από λίγο περισσότερη
αυτοπεποίθηση αφού χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρούμε τη σωστή λύση, η
οποία δεν είναι μόνο «τεχνικό ζήτημα», αλλά βασικά…. ΗΘΙΚΟ.
Παράλληλα, οφείλουμε να υπενθυμίζουμε συνεχώς στον μερκαντιλιστή «εταίρο»
μας ότι, τουλάχιστον η Ελλάδα έκανε μεν πολλά λάθη στο παρελθόν, αλλά
δεν σκότωσε κανέναν.
Απλούστερα, δεν οδήγησε τον κόσμο σε δύο παγκόσμιους
πολέμους όπως η Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε
από τις Η.Π.Α. για να ανακάμψει, ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου
μέρους των οφειλών της, τη αποπληρωμή των υπολοίπων με «ρήτρα εξαγωγών» κλπ.
Πως θα μπορούσε να σωθεί η Πατρίδα μας αν δεν την
κυβερνούσε μια Χούντα Ξενοπροσκυνημένων Προδοτών, και πως θα μπορούσαμε να
πετύχουμε την ανάκαμψη με λίγες απλές κινήσεις.
Αυτές είναι:
1ον Ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και
ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, παράλληλα με την εξασφάλιση της
βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους μας – καθώς επίσης και εφικτά όσον αφορά το
χρόνο αποπληρωμής τους, τοκοχρεολύσια. Φυσικά ΟΦΕΙΛΟΥΝ να παραμείνουν στην
ιδιοκτησία του δημοσίου οι στρατηγικές, οι μονοπωλιακές κερδοφόρες και οι
κοινωφελείς επιχειρήσεις.
2ον Αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης, με
στόχο την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας (διευκόλυνση στο άνοιγμα και κλείσιμο
των επιχειρήσεων, σταθερό φορολογικό περιβάλλον, σταθερό οικονομικό πλαίσιο
κλπ.), καθώς επίσης τον εξορθολογισμό του σημερινού μονομερούς και μόνον για
την φτωχολογιά ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΥ φορολογικού μηχανισμού.
3ον Καθοδήγηση και κίνητρα ανάπτυξης του
ιδιωτικού τομέα, έτσι ώστε να αυξηθεί το ΑΕΠ και να δημιουργηθούν νέες
θέσεις εργασίας (γεωργία, τουρισμός, ναυτιλία, διαδίκτυο, λοιπές υπηρεσίες), και
φυσικά δραστικά μέτρα για την πάταξη του «δουλεμπορίου» και της μαύρης εργασίας
των λαθρομεταναστών.
4ον Εξασφάλιση των προϋποθέσεων της ανακεφαλαιοποίησης των
τραπεζών με τις δικές τους δυνάμεις, σε συνδυασμό με την απ’ ευθείας βοήθεια
τους από το ESM, χωρίς να χρειαστεί να αφελληνισθούν. Τα
χρήματα για την απαιτούμενη αύξηση των κεφαλαίων τους, εκ μέρους των μετόχων
τους (10%), υπάρχουν, αφού συνολικά δεν ξεπερνούν τα 4 δις €, έναντι άνω των
170 δις € ιδιωτικών καταθέσεων.
5ον Καταπολέμηση της φοροαποφυγής των
πολυεθνικών (με ειδικό φόρο επί του τζίρου) – παράλληλα με την
εγκατάσταση ενός λειτουργικού Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης με τη ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ
των αποζημιώσεων από τη Γερμανία (περί τα 160 δις € το ελάχιστο).
Η Ελλάδα έχει τις προϋποθέσεις για να τα καταφέρει, αρκεί
στο τιμόνι της να βρεθεί μια Κυβέρνηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, η οποία θα
χειρισθεί σωστά τα προβλήματα της, καθώς επίσης έτσι θα επιλυθεί το κεντρικό
της πρόβλημα που είναι η έλλειψη της εμπιστοσύνης των Πολιτών προς
την Πολιτεία και τους πάσης φύσεως Θεσμούς της.
Εάν μηδενισθεί το τεράστιο αυτό «έλλειμμα» της πατρίδας
μας, όχι μόνο θα ξεφύγουμε από την κρίση, αλλά και θα «αναδειχθούμε» στην
ωραιότερη, στην πλουσιότερη, καθώς επίσης στην πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης.
Αν μη τι άλλο, ακριβώς αυτό το οφείλουμε τόσο στους
προγόνους μας, στα παιδιά μας, σε όλες τις προηγούμενες, και σε όλες τις
επόμενες γενιές των Ελλήνων.
