ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
«Θα
διαβάσω με ενδιαφέρον το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα, ξεκινώντας από
τον πρόλογο του Νίκου Γιαννόπουλου. Θα το έκανα έτσι κι αλλιώς, από
εκτίμηση και σεβασμό στη δρώσα ιστορία ενός συντρόφου όπως ο Νίκος, η
παρουσία
του οποίου σε όλους τους αγώνες της Μεταπολίτευσης, αποτελεί επί
τέσσερις δεκαετίες έμπνευση και παράδειγμα για τους αγωνιστές και τις
αγωνίστριες (κάθε εκδοχής) της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού
χώρου.
Θα το κάνω πολύ περισσότερο τώρα: για λόγους στοιχειώδους
αλληλεγγύης προς το Νίκο αλλά και ως ένδειξη βαθιάς περιφρόνησης προς
τον ακροδεξιό συρφετό που υποδύεται την κυβέρνηση και (νομίζει ότι)
διαιρεί την Αριστερά σε “νομιμόφρονες” και “ακραίους”, ενώ στην
πραγματικότητα απονέμει στους ανθρώπους της τίτλους τιμής».
Όχι
δεν είναι σχόλια κάποιου από τους δραπέτες ακροαριστερούς τρομοκράτες
Ξηρό, Μαζιώτη, Σακκά, ούτε κάποιου από τα φυλακισμένα μέλη της
17Ν
ή των Πυρήνων της Φωτιάς, δεν είναι λόγια από το στόμα κάποιου από τους
γνωστούς – αγνώστους που σε κάθε λαϊκό συλλαλητήριο καταστρέφουν και
πυρπολούν την Αθήνα, δολοφονώντας ενίοτε και αθώους εργαζόμενους (Μarfin
2010), αλλά είναι σχόλια και δηλώσεις του μέλους της Κεντρικής
Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ κυρίου Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, σε
άρθρο του στην ιστοσελίδα “red note book”.
Έτσι
λοιπόν με πολύ συνοπτικά σχόλια, ο «εξαίρετος» αυτός κύριος τον οποίο ο
επίσης «εξαίρετος» κύριος Τσίπρας έχει ως μέλος της Κεντρικής
Επιτροπής του κόμματός του, για μια ακόμη φορά αποδεικνύει τους στενούς
δεσμούς
και την ιδεολογική ομοιογένεια του ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροαριστερούς
δολοφόνους, όχι μόνο εκθειάζοντας τον γνωστό και μη εξαιρετέο τιμητή της
τρομοκρατίας κύριο Γιαννόπουλο, αλλά δηλώνοντας και με περίσσιο θράσος
και χυδαιότητα την οποία σε καμία περίπτωση δεν
μπορούμε να ταυτίσουμε με πολιτική δήλωση έστω και κατακριτέα, ότι ο
διαχωρισμός εκ μέρους της κυβέρνησης της αριστεράς σε «νομιμόφρονες» και
«ακραίους» αποτελεί τίτλο τιμής. Πιθανότατα για τους τελευταίους.
Έτσι
λοιπόν σύμφωνα με τις απόψεις και τις πεποιθήσεις του μέλους της
κεντρικής επιτροπής, οι πιστολάδες, οι αιματοβαμμένοι ακροαριστεροί
εγκληματίες, που περιβλήθηκαν τον μανδύα του «κοινωνικού επαναστάτη» για
να αποδώσουν
μια δήθεν σοσιαλιστική δικαιοσύνη που εκφράζεται μέσω των βομβιστικών
επιθέσεων με αθώα θύματα, μέσω των ένοπλων ληστειών και μέσω των
δολοφονιών αμέριμνων και αόπλων ανθρώπων με μόνο κριτήριο την ιδεολογική
τους ταυτότητα, είναι πρόσωπα τιμημένα.
Συμπερασματικά
λοιπόν βάσει της διαλεκτικής τόσο του κυρίου Γιαννόπουλου, όσο και του
κυρίου Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου η τρομοκρατία αποτελεί «έμπρακτη
κριτική» και οι φυλακισμένοι τρομοκράτες «πολιτικούς κρατούμενους».
Να
χαίρεστε κύριε Τσίπρα τα στελέχη σας και ακόμη περισσότερο αυτά που
πρεσβεύουν και που αποτελούν, όπως το λέει το φαιδρό αυτό πρόσωπο,
έμπνευση και παράδειγμα για αγωνιστές και αγωνίστριες (του πιστολιού και
της μολότωφ
θα εννοεί).
Με τέτοια «ποιοτικά πρόσωπα» φιλοδοξείτε να κυβερνήσετε την Ελλάδα;
Τότε
μόλις αναλάβετε τα ηνία αυτής της Χώρας (κούφια η ώρα) να
απελευθερώσετε τον κύριο Κουφοντίνα και όλους τους έγκλειστους
ιδεολογικούς του συντρόφους και να τους παρασημοφορήσετε δημοσίως στο
Σύνταγμα για αγωνιστική
δράση, ως υπέρμαχους του διεθνούς προλεταριάτου. Τώρα πως είναι δυνατόν
κάποιος να βαφτίζεται υπέρμαχος των εργαζόμενων, χωρίς να έχει εργαστεί
ποτέ στην ζωή σου, διάγοντας πολυτελή και άνετο βίο με την λεία των
ληστειών που αποκαλεί απαλλοτρίωση της καπιταλιστικής
υπεραξίας, αυτό είναι απορίας άξιον. Ίσως μάλιστα αν το καλοσκεφθείτε ο
συγκεκριμένος θα ήταν και το καταλληλότερο πρόσωπο για υπουργός ΠΡΟ ΠΟ
στο κυβερνητικό σας σχήμα.
Αλλά ας αφήσουμε τους αστεϊσμούς και ας μιλήσουμε απόλυτα σοβαρά θέτοντας δυο ερωτήματα.
Τι πρόκειται να πράξετε κατόπιν τούτου κύριε Τσίπρα;
Τι πρόκειται να πράξετε κατόπιν τούτου κύριε Αθανασίου;
Γιατί
αν αυτές οι δηλώσεις δεν είναι αποδοχή και επιβράβευση της
τρομοκρατικής δράσης, καθώς και έμμεση παρότρυνση για ανάληψή της, τότε
τι είναι;;;;
