ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΤΟΥΜΑΣΗΣ Ξεφτισμένες πλέον έννοιες,προδομένες αξίες, κείτονται νεκρές και προδομένες από τους δήθεν ιδεολόγους που δεν ήσαν τίποτε άλλο παρά έμποροι αξιών,ιδεών και οραμάτων. Στους δρόμους, Έλληνες που περπατάνε με άδειο βλέμμα που μέσα του έχει κρυμμένη την απόγνωση,τα αναπάντητα ερωτηματικά και την απελπισία.Τα παιδιά εξαφανισμένα από γειτονιές, χαμένα μέσα σε γυάλινες οθόνες υπολογιστών, καταναλώνουν τη ζωή τους παίζοντας το ρόλο ενός ακόμη "target group" που θα εξετασθεί από τους προωθητές νέων προϊόντων και ιδεών......
Χαμένες γειτονιές που κατακλύστηκαν από αλλοδαπούς, χαμένα παιχνίδια περιμένουν ξεχασμένα κάποιον να τα θυμηθεί, ξεχασμένες ανθρώπινες σχέσεις, αντικαταστάθηκαν από τη παγωμάρα μιας άψυχης οθόνης σε πολλά μεγέθη. Χρώματα, πολλά κι αφύσικα. Στο δρόμο, όλου του κόσμου οι φυλές που οι περισσότεροι εκπρόσωποί τους ήλθαν στη χώρα μας παράνομα αλλά απαιτούν τη νομιμοποίηση και τη νομιμότητα. Κλέβουν,βιάζουν,δολοφονούν.
Ρυπαίνουν τις πόλεις,τις εικόνες των ματιών μας,τις μίζερες πλέον ζωές μας. Περπατώντας, κοιτάζω τις σπάνιες μα ξεχασμένες μάντρες που φυλάνε εγκαταλελειμμένα σπίτια,που κρύβουν παλιές αγάπες, ανεκπλήρωτους έρωτες, οικογενειακούς καβγάδες,ατομικές στερήσεις,διάχυτα εκπεμπόμενη αξιοπρέπεια και αναλλοίωτες αξίες ζωής, χαλάσματα προσφερόμενα για εξερευνήσεις μιας κάποτε σφύζουσας ζωής. Στοιχεία και στοιχειά σπιτιών εγκαταλελειμμένων, περιμένουν σκονισμένα κι αραχνιασμένα το τρεμάμενο χέρι ενός παιδιού να τα αγγίξει με ανατριχίλα και να φανταστεί μια ζωή που ίσως να ήταν έτσι, ίσως κι όχι, μα ήταν ζωή. Ήταν τότε ζωή αλλά τώρα δεν είναι πια. Η μπουλντόζα ήλθε μαζί με φορτηγά και γκρέμισε τα βοσκοτόπια της φαντασίας των παιδιών κι έβαλε στη θέση τους ψηλά κτίρια που χωράνε πολλές οθόνες κι έχουν υπόγεια γκαράζ για να στεγάζουν τζιπ.
Τώρα πια δεν υπάρχουν οι αυλές και μαζί τους έφυγαν και οι γλάστρες με το βασιλικό,το πεζούλι και οι γυναίκες που έβγαζαν το δειλινό καρέκλες και σκαμνάκια,αρχίζοντας γυναικείο κουβεντολόι,ως αργά.
Τα παιδιά,την ίδια ώρα σταμάτησαν τη μπάλα και πιάσανε το κρυφτό και το "φτου ξελευθερία".
Όλα αυτά έτσι ήσαν κάποτε.Οι μπάλες τώρα πια δε θα σπάνε τα τζάμια.Η γιαγιά μου η Βεατρίκη δεν θα φωνάξει πλέον υστερικά "Ησυχία!".Κέρδισε πιά η γιαγιά μου την ησυχία της αλλά ήταν ταυτόχρονα πλέον και πιο δυστυχισμένη από ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.Καθόταν σχεδόν μονίμως εδώ,μπροστά στη τηλεόραση κι έβλεπε ριάλιτι και σαπουνόπερες και σιγά σιγά άρχιζε να μιλάει στον εαυτό της στον καθρέφτη, μέχρι που το μυαλό της σάλεψε εντελώς και το μυαλό της, ατροφικό και άρρωστο πιά, ζητούσε να την προδώσει και να αποδράσει από το σώμα της γιαγιάς.
Μετά από μέρες, ένα απομεσήμερο, ο οδηγός κάποιου τζιπ που παρκάριζε στο γκαράζ,θα αηδιάσει τόσο από τα φαγητά που μαγειρεύει η κυρά Βεατρίκη και τη μπόχα που βγαίνει από τη πόρτα του σπιτιού της και θα της κάνει καταγγελία στην αστυνομία.Τότε,ήλθαν δύο αστυνομικοί και θα χτυπήσουν την πόρτα της χωρίς να πάρουν όμως απάντηση. Άκουγαν πάντως τη τηλεόραση να έχει κάποιο τηλεπαιχνίδι και τα κονσερβοποιημένα χειροκροτήματα να παίζουν στη διαπασών.
Με συνοπτικές διαδικασίες, σπάνε τη πόρτα αηδιασμένοι από τη μπόχα και εκνευρισμένοι που η γριά Βεατρίκη αγνοεί την εξουσία τους.Μπήκαν!
Η κυρά Βεατρίκη ήταν αναπαυτικά ξαπλωμένη στην πολυθρόνα της. Κοιμόταν αλλά το τηλεκοντρόλ, της έχει πέσει από τα χέρια. Μαζί του όμως, παρέσυρε τη μοναξιά αλλά και τη τελευταία πνοή της κυρά Βεατρίκης. Όμως κανένα παιδί δεν υπήρχε πλέον εκεί γύρω για να πανηγυρίσει για το θάνατο της γριάς Βεατρίκης που κάποτε έσκιζε τις μπάλες με το κουζινομάχαιρο γιατί της έσπαζαν τα τζάμια του φτωχικού μα νοικοκυρεμένου σπιτιού της.Δεν υπήρχαν πια παιδιά να τρέχουν και να φωνάζουν στους δρόμους της γειτονιάς μας.Όλοι ήσαν πιά μεταξύ τους και μεταξύ μας ξένοι.Κι ήταν κρίμα. Έφυγε λοιπόν η κυρά-Βεατρίκη.Έφυγε και φύγαν μαζί της φύγαν και όλες αυτές οι χαμένες γειτονιές...
Πρόσφατα,ζήτησαν κάποιοι συναγωνιστές κάπως μεγαλύτεροι σε ηλικία από τα νειάτα που σε κάθε μας συγκέντρωση πλημμυρίζουν τα γραφεία μας,να επαναλάβω κάποιο κομμάτι από την ομιλία για τη παλιά γειτονιά που όλοι μας πλέον χάσαμε.Συμφώνησαν πως στις μέρες της λογικής ή για κάποιους άλλους βέβαια του απόλυτου παραλογισμού, θα έπρεπε σύμφωνα με τα δόγματα κάποιων τρυφερών προσωπικοτήτων με οικολογικές υπερευαισθησίες, όσοι από εμάς γεννηθήκαμε πριν από το 1970,πλέον να μη ζούσαμε και είναι πολύ παράξενο που ακόμη ζούμε ως σήμερα.
Είναι ολοφάνερο αυτό σύμφωνα με τις θεωρίες τους, αφού η κούνια μας ήταν βαμμένη με μη οικολογικά χρώματα και που εμείς σαν βρέφη ή νήπια τις γλύφαμε ή ακονίζαμε σ' αυτές τα δοντάκια μας και άρα θα έπρεπε να είχαμε ήδη αποβιώσει με συμπτώματα βαριάς δηλητηρίασης. Αλλά κι ανεβαίνοντας τότε που ήμασταν πιτσιρικάδες πάνω στα αυτοσχέδια ξύλινα πατίνια μας με τα ρουλεμάν που δεν είχαν προδιαγραφές ασφαλείας της ΕΕ και δεν φορούσαμε κράνη,επιγονατίδες ούτε και ξέραμε τι είναι τα ειδικά γάντια. Παίζαμε στους δρόμους ή πίσω από την εκκλησία του Προφήτη Ηλία στο Παγκράτι σε ένα χώρο που η φαντασία μας μεταμόρφωνε σε αυτοσχέδιο γήπεδο που εντός του μεσολαβούσαν δυο σκάματα,η άδεια μικρή πισίνα του δήμου της Αθήνας,αρκετά δέντρα και στο ημίχρονο που κάναμε,τρέχαμε σαν τρελοί για να ξεδιψάσουμε χωρίς να πίνουμε εμφιαλωμένο κάποιας πολυεθνικής αλλά ρουφούσαμε με τη παλάμη μας το δροσερό νερό της δημόσιας βρύσης που υπήρχε εκεί μέσα. Τρώγαμε για δεκατιανό απλά και μόνο ψωμί με ζάχαρη και λάδι ή ψωμί με τοματοπελτέ κονσέρβα και το μεσημέρι η μητέρα μας, μας τηγάνιζε συνήθως μπόλικες-μπόλικες τηγανιτές πατάτες ένα αυγό που μέσα βουτούσαμε το ψωμί.Φτωχική βέβαια διατροφική συμπεριφορά αλλά δεν ήμασταν εμείς τότε παχύσαρκα παιδιά με δίπλες λίπους στο στομάχι μας,στο στήθος και στα πόδια μας,γιατί όλη μέρα παίζοντας τρέχαμε και ιδρώναμε.
Δεν πρόλαβε να μας αποχαυνώσει η τηλεόραση με βλακώδη σήριαλ ούτε μας παγίδευε η οθόνη κάποιου υπολογιστή και άψυχα βιντεοπαιχνίδια.Παίζαμε πόλεμο με ξύλινα σπαθιά και σφεντόνες.
Πολεμοφόδια ? Μπόλικα στο χωματόδρομο.Τα γόνατά μας μόνιμα πληγωμένα και ματωμένα. Πονούσαμε γαμώτο πολύ! Πλακωνόμασταν στο ξύλο.Και κλαίγαμε...
Αλλά κι όταν γυρνώντας σπίτι με τα σημάδια της μάχης πάνω μας, η μάνα μας,μας κατσάδιαζε κι από πάνω, λέγοντας "καλά να πάθεις αφού δεν πρόσεχες και το βράδυ θα τις φας κι από τον πατέρα σου!"
Δεν έτρεχε στο τμήμα να κάνει μήνυση στο παιδί που μας χτύπησε. Όταν πάλι σουρούπωνε, επιστρέφαμε σπίτι με τα πόδια μόνοι μας, όπως μόνοι μας πηγαίναμε στο σχολείο, χωρίς σχολικό δεν ξέραμε τι είναι το play station, δεν υπήρχε τηλεόραση και videogame ούτε και κινητά τηλέφωνα. Τα καλοκαίρια μας αρκούσε που βλέπαμε αποσπάσματα από ταινίες που έπαιζαν οι θερινοί κινηματογράφοι που παρακολουθούσαμε λάθρα, ανεβαίνοντας στο ύψωμα του Αχιλλέα, του Παγκράτιον, της Ρέας κινηματογράφοι που μοσχοβολούσαν αγιόκλημα και γιασεμί ... Ξεκαρδιζόμασταν με τον Καραγκιόζη που συνήθως έδινε αυτοσχέδιες παραστάσεις στην λεωφόρο Υμηττού ενώ οι πιο τυχεροί με γονείς ευκατάστατους πήγαιναν 1-2 φορές ΣΙΝΙΆΚ να δουν κινούμενα σχέδια ή Χοντρό-Λιγνό.Τα απογεύματα της Κυριακής με κολλημένο στο αυτί μας το τραντζιστοράκι ακούγαμε το ματς του Ολυμπιακού,της ΑΕΚ,του Παναθηναϊκού και της όποιας αγαπημένης μας ομάδας και ήμασταν ευτυχισμένοι.
Τρώγαμε όλη μαζί η οικογένεια τα μεσημέρια κι όλοι μαζί το βράδυ. Ήσαν τότε οι οικογένειες, οικογένειες πραγματικές... Πηγαίναμε με τα πόδια στα σπίτια των συμμαθητών μας, παίζαμε γκαζάκια κάνοντας λακκούβες στο δρόμο και παίζαμε το καπιτώλιο.Η φαντασία μας κάλπαζε.Είχαμε ήρωες που νοηματοδοτούσαν τη ζωή και τη καθημερινότητά μας, τον Μεγαλέξανδρο,τον Ηρακλή,τον Αχιλλέα,τον Καραΐσκάκη.Διαβάζαμε και μορφωνόμασταν από τα "Κλασσικά εικονογραφημένα" και ψυχαγωγούμασταν με τον "Μικρό Ήρωα", τον "Μικρό Σερίφη", τον "Μικρό Καουμπόη", τον "Μικρό Κύπριο" που τα αγοράζαμε συνήθως μεταχειρισμένα και μισοτιμής,χιλιοσκισμένα,τρίτο και τέταρτο χέρι. Τώρα πλέον, που έχουμε ζήσει περισσότερα χρόνια από όσα μας απομένουν να ζήσουμε, με κοιλίτσα και καραφλίτσα οι περισσότεροι από εμάς,σκέφτομαι πόσο ελεύθεροι ήμασταν τότε.Βέβαια,είχαμε στο διάβα της ζωής μας πολλές αποτυχίες. Αλλά και επιτυχίες είχαμε. Και αληθινά αισθήματα είχαμε.Ζωντανά και όχι μακιγιαρισμένα. Στερηθήκαμε βέβαια κι εμείς πολλά αλλά είχαμε τα πάντα και κυρίως σεβασμό και αγάπη, τρυφερότητα, ευαισθησία, φιλότιμο και κυρίως ζούσαμε ευτυχισμένοι !
Τελικά,είμαστε βέβαιοι,τώρα που σαν ταινία της Φίνος Φιλμ πέρασε η ζωή μπροστά από τα μάτια μας,πως τότε που δεν μας είχε το σύστημα εξαπατήσει με ψευδεπίγραφη τριφυλή ευημερία δανεικών και πιστωτικών καρτών τότε,ήμασταν πραγματικά πιο ευτυχισμένοι.Ασφαλώς και μας έλειπε,δεν ξέραμε τι είναι το κινητό. Περίσσευε όμως η αγάπη,η κοινωνική ανθρώπινη αλληλεγγύη,τρέχαμε να φιλήσουμε το χέρι του ιερωμένου, στεκόμασταν προσοχή μόλις ακούγαμε να παιανίζει ο Εθνικός μας ύμνος,αποφεύγαμε να καπνίσουμε μπροστά στο πατέρα κι ας ήξερε πως καπνίζουμε,μοιραζόμασταν την αγάπη και αγαπούσαμε βαθιά κι όχι εφήμερα και επιφανειακά. Η Πατρίδα κι ότι συμβόλιζε,νοηματοδοτούσε τις ζωές μας,μας ενέπνεε,φλόγιζε τις καρδιές μας,σαν μια όμορφη κι ατρόμητη γυναίκα τη ζωγραφίζαμε στα τετράδια ιχνογραφίας.Τώρα,όλα αυτά εξατμίστηκαν.
Τη σημαία μας άνετα κι ατιμώρητα τη ποδοπατούν εραστές του Μπακούνιν και του Μαρξ.
Η ψυχή μας είναι πιά κενή.Η καθημερινότητά μας ένα βαρύ φορτίο που πολλοί από εμάς τη κουβαλάμε στη πλάτη μας σαν κουρασμένοι αχθοφόροι.
Και όλοι μαζί,περιμένουμε άβουλοι και μοιραίοι, μια αλλαγή,μια ανατροπή,μια αναδιάταξη.
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Αυτή την αλλαγή,την εκ βάθρων ανατροπή όμως, μπορεί να πετύχει μονάχα η Χρυσή Αυγή !
Μονάχα ο Λαϊκός Σύνδεσμος της Χρυσής Αυγής μπορεί να ανατρέψει και να αναδημιουργήσει από τη τέφρα της την Ελλάδα και τις ζωές μας.
Μονάχα ο Λαϊκός Σύνδεσμος της Χρυσής Αυγής μπορεί να επαναχαράξει τις ζωές μας και να αναβιβάσει και πάλι τη πατρίδα μας στο βάθρο που της αξίζει και της ανήκει.
Βυθισμένοι σε ένα παρακμιακό σύστημα που σέπεται,οι ζωές μας θα σταματήσουν να σαπίζουν μονάχα αν επαναχαράξουμε τη στάση μας απέναντι σε όλους αυτούς που ληστεύουν τις ζωές μας και ροκανίζουν το μέλλον των παιδιών μας.
Έχουν το νου τους οι επικυρίαρχοι που μας ταπεινώνουν καθημερινά και ευτελίζουν τη ζωή μας.
Θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα?Θέλουμε !
Για να το πετύχουμε απαιτείται στις γραμμές μας, σιδηρά πειθαρχία,ατσάλινη ενότητα,ακλόνητη πίστη που θα μας οδηγήσουν στη νίκη,όλους εμάς που συνταχθήκαμε πίσω και πλάι στον Αρχηγό μας Νικόλαο Μιχαλολιάκο και θα οδηγήσουν τη πατρίδα και το λαό στην ευημερία και στην επαναπόκτηση της Εθνικής μας αξιοπρέπειας.
Γι΄αυτό,
ΖΗΤΩ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ -ΖΗΤΩ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ- ΖΗΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΜΑΣ !
