ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Κωνσταντινούπολη 1453… Μάης μήνας... Κάτι
αλλόκοτο συμβαίνει στην πάλαι ποτέ κραταιά Αυτοκρατορία. Όλοι και όλα
ετοιμάζονται για τη μητέρα των Μαχών. Η Αυτοκρατορία σβήνει, πεθαίνει,
ετοιμάζεται για την τελευταία μεγάλη μάχη σαν νέος Ακρίτας Διγενής στα
Μαρμαρένια Αλώνια.
Το ραντεβού με το Θάνατο έχει κλειστεί σε
συγκεκριμένο τόπο, σε άγνωστη ώρα. Οι ψυχές πράες και γαλήνιες ακολουθούν τον
τελευταίο Βασιλέα στη μυστικιστική συνάντηση με την Ιστορία, με την Αέναη Κίνηση
του Κόσμου του φωτός. Όλοι γεννημένοι γι’ αυτήν τη μεγάλη ώρα, που μέσα από το
θάνατο θα γνωρίσουν τη γαλήνη, μέσα από την προσωπική τους υλική καταστροφή θα
δώσουν ζωή για άλλα χίλια χρόνια στον Ελληνισμό....
Γεννημένοι για την ώρα της θυσίας. Χρόνια την
αναζητούσαν και τώρα ήρθε η μεγάλη ώρα. Ο Θάνατός τους είναι και η Νίκη τους. Ο
εχθρός αδύναμος, άτολμος, ανίκανος να δει την Μεγάλη Αλήθεια. Η φαινομενική
νίκη του είναι η καταστροφή του. Ο αφανισμός των Ιπποτών του Αετού η θανατική
του καταδίκη στα βάθη της Ιστορίας του Κόσμου.
Ήρθε το πλήρωμα του Χρόνου... Όλες οι ψυχές
βρίσκονται στο σημείο που τους έταξε η αιώνια αναζήτησή τους. Αιώνες αγωνίζονται
για αυτή τη Μεγάλη στιγμή. Η Ζωή και ο Θάνατος παλιός τους γνώριμος. Αλλά τώρα
είναι αλλιώς… Τώρα μέσα από το Θάνατο θα γευτούν τη Ζωή, θα δώσουν Ζωή και οι
ίδιοι θα περάσουν στην Αθανασία, πλάι στους Μυθικούς τους προγόνους ˙ των
Θερμοπυλών, της Σαλαμίνας, των Πλαταιών, του Γρανικού ποταμού.
Η πολιτική, η θρησκεία, το εφήμερο υλικό
κέρδος, δεν έχουν να τους πουν τίποτα. Ταγμένοι στην υπηρεσία του Αίματος και
της Τιμής δημιουργούν τον δικό τους Μύθο όπως τον ονειρεύτηκαν, όπως τον έζησαν
ξανά και ξανά επί χιλιάδες χρόνια.
Όλοι πλέον βρίσκονται στη θέση τους. Οι πολεμίστρες είναι η Ζωή τους και
ο Θάνατός τους. Γλυκό μειδίαμα στα χείλη με την εμφάνιση των εχθρικών ορδών.
Κάποιοι παρακαλούν τα Θεία για τη διάσωσή τους ˙ άκαρπες οι προσπάθειες. Το
ραντεβού με την Ιστορία, ο Φόρος Αίματος για το Μεγαλείο της Φυλής είναι
δεδομένα.
Η θυσία ξεκινά. Για κάθε πολεμιστή που πέφτει, ο εχθρός πληρώνει βαρύ
τίμημα ˙ 1 για 100, 1 για 500, 1 για 1000, κανένας δεν ξέρει, δεν μπορεί να
μετρήσει τα στίφη των Βαρβάρων, όπως πάντα, όπως συμβαίνει εδώ και χιλιάδες
χρόνια. Πάντα λίγοι, πάντα εκλεκτοί και μόνοι. Συντροφιά το κλάγγισμα των
όπλων, η κραυγή του Θανάτου και ο πόνος, ο γλυκός σύντροφος που επιβεβαιώνει τη
ζωή. Για κάθε πολεμιστή που πέφτει, για κάθε σταγόνα του αίματος που ποτίζει τη
γη, χιλιάδες λουλούδια ανθίζουν στο δέντρο του χρόνου, του αιώνιου γυρισμού του
Έλληνα. Με μυστικιστική αρμονία ο καθένας προσφέρει το τίμημα στη διαιώνιση της
Φυλής και του Αίματος, στο χρόνο που όρισε θαρρείς μια Συμπαντική Συνωμοσία
Τελευταίος ο πρώτος των πρώτων, ο Μεγάλος Βασιλέας που έχει τη δύναμη να
είναι τιμητής και εκφραστής των Παλαιών λόγων, όπως λέει και το όνομά του. Όλη
η δύναμη, όλος ο ανθός της φυλής ζει μέσα απ’ αυτόν και τους ιππότες του.
Περικυκλωμένος μάχεται με το σπαθί, με το δόρυ, χωρίς ασπίδα και ξάφνου εμφανίζονται
οι ψυχές των ιπποτών του ˙ σαν σύννεφο τον παίρνουν μαζί τους στην Αθανασία,
στην Αιώνια Μάχη.
Κάποιοι είπαν ότι τον είδαν να πέφτει νεκρός, κάποιοι ότι Άγγελοι τον
φυγάδευσαν σε μυστική κρύπτη, όπου ζει μαρμαρωμένος περιμένοντας την στιγμή της
επιστροφής. Εγώ όμως ξέρω ότι ακόμα βρίσκεται με τους πιστούς του Ιππότες,
αιώνια δεμένοι στον Όρκο τους για το Αίμα, για τη Φυλή, για την Τιμή. Αιώνες
τώρα, σαν να μην πέρασε μια μέρα, περιδιαβαίνουν τα τείχη της Πόλης. Με τα
μάτια της Ψυχής και του Πνεύματός τους βλέπεις εκεί στις πολεμίστρες να
μειδιάζουν, όπως όταν πέρναγαν στην Αθανασία.
Αιώνες περιμένουν να’ ρθει η ώρα που η Πόλη και πάλι ελληνική θα γίνει.
Σαν άστρα φεγγοβολούν οι Ψυχές τους τις νύκτες. Κι αν οι Βάρβαροι θεωρούν ότι
κατέλαβαν την Πόλη, ποτέ δεν την κατέκτησαν. Αυτοί προσμένουν αιώνες εκεί,
φύλακες του Αίματος και της δόξας. Ακλόνητοι, ακίνητοι περιμένουν μια κραυγή
από εμάς, λίγο αίμα από το αίμα μας, λίγο αίμα από το αίμα τους, για να θέσουν
τον Μεγάλο Βασιλέα μπροστάρη στην Αιώνια Μάχη του φωτός κατά του σκότους.
Αιώνες εκεί οι ψυχές τους ατενίζουν τα μικρά και τα μεγάλα μας. Θλίβονται,
πονούν με τα καμώματά μας, αλλά πάντα πιστοί στον Όρκο τους προσμένουν την
Ανάσταση του Γένους. Προσμένουν το πλήρωμα του χρόνου. Τον τόπο τον ξέρουν ˙
είναι εκεί, τον χρόνο δεν ξέρουν. Αλλά αυτό είναι ασήμαντο. Στη Μητέρα των
Μαχών, το φως των ψυχών τους θα κατατροπώσει τους Υβριστές της Ιστορίας και του
Ανθρώπου. Τότε είναι που θα επέλθει η
Νέμεσις.
Κι όποιος δεν τα πιστεύει όλα αυτά, δεν
έχει άλλο παρά με τη δύναμη της ψυχής και της θέλησης να κοιτάξει εκεί ψηλά
στις πολεμίστρες και να’ ναι σίγουρος πως θα τους δει εκεί να στέκουν ˙ αιώνιοι φύλακες του Ελληνισμού, του Αίματος
και της Τιμής.
