ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Κάποιες φορές, λόγω καταστάσεων και γεγονότων και λόγω κάποιων ενεργειών και πράξεων από δημόσια πρόσωπα και φορείς, φθάνουμε στο σημείο να αναρωτηθούμε και να αναλογιστούμε εκ νέου, για ποιο λόγο η Πατρίδα μας κατέληξε οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά υπόδουλη.
Πολλές φορές έχουμε μιλήσει για τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, για τους οικονομικούς εγκληματίες που κατείχαν και κατέχουν ανώτατα δημόσια αξιώματα, για τα σκάνδαλα επί σκανδάλων που διαδέχονταν το ένα το άλλο, τις τέσσερεις δεκαετίες που η αστική δημοκρατία κυβέρνησε αυτόν τον τόπο. Για την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, για τις καταχρήσεις και τους χρηματισμούς, υπουργών και διοικητών διαφόρων δημόσιων οργανισμών, για το πελατειακό κράτος των ψηφοφόρων και γενικότερα για όλα αυτά που οδήγησαν τον Ελληνικό Λαό στην αθλιότητα της καθημερινότητας του, άνεργο, καταχρεωμένο σε ένα κράτος-ληστή και σε οικονομικές συμμορίες που ονομάζονται τράπεζες, χωρίς ηλεκτρική ενέργεια και θέρμανση, χωρίς κοινωνικές παροχές, να επαιτεί σε ανθρώπινες ουρές για μια τσάντα τροφίμων.
Και εδώ λοιπόν, πέρα από τα τετριμμένα και τα επαναλαμβανόμενα γεννάται και η σκέψη, ότι ένας κύριος παράγοντας πέρα από την ανέντιμη, διακυβέρνηση των ανθελλήνων και ριψάσπιδων πολιτικών που έπαιξε τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της παρακμιακής κατάληξης, ήταν και η παντελής έλλειψη σοβαρότητας από την Ελληνική κοινωνία.
Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν προτιθέμεθα να αποδώσουμε ευθύνες στον βασανισμένο και υποφέροντα Λαό, αλλά να επισημάνουμε ότι όλοι μας συνηθίσαμε σταδιακά να επιβιώνουμε αδιαμαρτύρητα σε ένα θεαματικά κατευθυνόμενο περιβάλλον που μας αποπροσανατόλιζε και μας αλλοτρίωνε, από την ουσία και την επικίνδυνα διαμορφούμενη πραγματικότητα, προβάλλοντας αντεστραμμένες αξίες και προτεραιότητες, δημιουργώντας κίβδηλες ανάγκες, απομυθοποιώντας και περιθωριοποιώντας το αντικείμενο, προς όφελος του ειδώλου.
Έτσι λοιπόν όταν ο πρωθυπουργός της Χώρας στις 22 Οκτωβρίου του 1988 επιστρέφοντας από το Λονδίνο και εξερχόμενος από το πρωθυπουργικό αεροπλάνο έκανε νεύμα στην πληθωρική ερωμένη του, γνωστή για τις αποκαλυπτικές της φωτογραφίες, να σταθεί στο πλάι του και από κάτω οι χιλιάδες των οπαδών επευφημούσαν και χειροκροτούσαν, αντί να τον γιουχάρουν γιατί με την πράξη του αυτή σε μια μόνο στιγμή απέδειξε, ότι δεν μπορεί να κυβερνάει μια Χώρα και ένα Λαό, ένα πρόσωπο που σε μια προχωρημένη ηλικία διέπεται από την φαιδρότητα και την ανευθυνότητα ενός ερωτευμένου νεαρού, τι άλλο από έλλειψη σοβαρότητας και ευθιξίας μπορεί να χαρακτηριστεί.
Πηγαίνοντας χρονικά λίγο πιο πίσω το 1985, όταν ο τότε υπουργός Εργασίας σε μια λεκτική αντιπαράθεση εκσφενδόνισε το σταχτοδοχείο εναντίον του τότε προέδρου της ΟΤΟΕ κυρίου Αλέκου Πουλαρίκα, ή κατόπιν ετών, ο συγκεκριμένος κύριος περιχαρής φωτογραφίζετο με τον στηθόδεσμο στρηπτιζές στο κεφάλι και συνέχιζε να διατηρεί πολιτικό αξίωμα και θέση, τι άλλο από έλλειψη διαλεκτικής σοβαρότητας, αυτοσεβασμού και ήθους προσωπικότητας θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτές τις πράξεις και τα συμβάντα.
Ακόμη λίγα χρόνια πιο πριν και συγκεκριμένα το 1981 στην Θεσσαλονίκη, όταν ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης άστραψε ένα μεγαλοπρεπέστατο χαστούκι συνοδευόμενο με δυσμενή μετάθεση σε τροχονόμο, που έκανε το λάθος να τον σταματήσει και να τον ελέγξει, τι άλλο από υπέρμετρη αλαζονεία, έλλειψη σοβαρότητας και ήθους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτή του η πράξη, καθώς και της τότε νεοσύστατης κυβέρνησης που δεν τον ανάγκασε σε παραίτηση. Αυτά είναι τρία χαρακτηριστικά και κραυγαλέα παραδείγματα προκειμένου να στοιχειοθετήσουμε το επιχείρημα μας, όσον αφορά την έλλειψη σοβαρότητας.
Αρκετά όμως με την παρελθοντολογία.
Ακόμη και σήμερα η έλλειψη σοβαρότητας είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των κυβερνώντων που ενδυναμώνουν και διαιωνίζουν το τραγικό αδιέξοδο που έχει περιέλθει η Ελληνική κοινωνία.
Όταν σε μια Χώρα που η ανεργία βαίνει καλπάζουσα, καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι βρίσκονται στον δρόμο, η Πολιτεία προβαίνει σε περικοπές μισθών και συντάξεων και ο Υφυπουργός, παρά τω πρωθυπουργώ της παρούσας κυβερνήσεως, διορίζει στην θέση της μετακλητής υπαλλήλου στο πολιτικό του γραφείο την ερωτική του σύντροφο, τι άλλο από έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας και ήθους μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η ενέργεια.
Βλέπουμε λοιπόν μέσω τεσσάρων απλών αναφορών, όπου εξ επί τούτου δεν αναφέραμε ονόματα, αλλά τα σκιαγραφήσαμε τόσο καλά που ο καθένας μπορεί να καταλάβει περί ποίους πρόκειται, η έλλειψη σοβαρότητας, έχει πλέον ενσωματωθεί στον τρόπο ζωής και σκέψης της Ελληνικής Κοινωνίας, όχι τυχαία επαναλαμβάνομε και ως εκ τούτου η αστική δημοκρατία έχει πλέον το προνόμιο να προβαίνει σε κάθε αντισυνταγματική, φαιδρή και ενάντια σε κάθε δεοντολογία πράξη.
Έτσι λοιπόν τρία μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου προφυλακίζονται, βάσει ανυπόστατων, αλλοπρόσαλλων και ανερμάτιστων κατηγοριών και καταγγελιών, κοινό στοιχείο των οποίων είναι η έλλειψη σοβαρότητας.
Η αίτηση αποφυλάκισης ενός πολιτικού αρχηγού απορρίπτεται από την Ελληνική δικαιοσύνη, επειδή οι δυο ανακρίτριες είναι πεπεισμένες ότι το Κίνημα του οποίου ηγείται, διατηρεί ακόμη ναζιστική ιδεολογική κατεύθυνση. Μόνο η σκοπιμότητα και η έλλειψη σοβαρότητας μπορεί να χαρακτηρίσει αυτή την ας το πούμε δικαστική απόφαση που δεν στηρίζεται σε αποδείξεις, τεκμήρια και εμπεριστατωμένες μαρτυρίες, αλλά στην προσωπική πεποίθηση δυο λειτουργών της υποτελούς στην εκτελεστική εξουσία Θέμιδος.
Η εισβολή της Αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στα σπίτια τριών βουλευτών του Εθνικιστικού Κινήματος και οι ενθουσιώδεις εξαγγελίες ότι ανακάλυψαν και κατέσχεσαν ηλεκτρονικούς υπολογιστές και φωτογραφικές μηχανές, τι άλλο από παντελής έλλειψη σοβαρότητας μπορεί να χαρακτηριστεί; Δηλαδή οι αστέρες της Αντιτρομοκρατικής τι άλλο περίμεναν να βρουν; Την άλλη φορά ίσως κατασχέσουν και τις κατσαρόλες.
Εν κατακλείδι λοιπόν καταλήγουμε ότι όλη η προσχεδιασμένη δίωξη κατά της Χρυσής Αυγής, από την πρώτη κιόλας ημέρα, από τη πρώτη κιόλας στιγμή μέχρι τώρα, αποτελεί μια άθλια συνομωσία εκ μέρους της αστικής δημοκρατίας, της εξαρτώμενης από αυτήν δικαιοσύνης, καθώς και των εγκάθετων και έμμισθων ΜΜΕ που την προβάλουν μέσα από το πρίσμα μιας αντεστραμμένης πραγματικότητας.
Όλα όσα έχουν λοιπόν συμβεί καθώς και όλα όσα πρόκειται να συμβούν, οι συλλήψεις, οι μεταγωγές, οι προφυλακίσεις, το κατηγορητήριο, τα αποδεικτικά στοιχεία, οι καταγγελίες, οι ψευδομάρτυρες και οι έρευνες δεξιά και αριστερά, έχουν ένα κύριο κοινό χαρακτηριστικό.
Την παντελή έλλειψη σοβαρότητος.
Κάτι που όπως προαναφέραμε εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις της αστικής δημοκρατίας φρόντισαν να προβάλουν, να διασπείρουν και να ενσωματώσουν, ως κύριο χαρακτηριστικό της Ελληνικής κοινωνίας και του γενικότερου τρόπου σκέψης.
Ο πανικός της επερχόμενης πολιτικής κατάρρευσης των αχρείων κυβερνώντων και η απέλπιδα προσπάθεια να θέσουν την Χρυσή Αυγή εκτός εκλογικής διαδικασίας, είναι πλέον έκδηλα και οι πράξεις τους εκτός από φαιδρές, μόνο ως πράξεις απελπισίας μπορούν να χαρακτηριστούν. Το Εθνικιστικό Κίνημα βαδίζει αγέρωχο και απτόητο, συνεχώς ενισχυόμενο, προς την επιτέλεση του Ιστορικού του ρόλου που είναι η απελευθέρωση της Ελλάδας και η αναγέννηση του Ελληνισμού.
ΠΑΠΑΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
